آن ؛ مانند اجتناب از كذب در تمام عمر و احتراز از اقدام بر فعل قبيح كذلك ، به مرتبه‌اى كه احدى از اعادى آن حضرت با شدّت عداوت و ظهور معاندت ، كذبى و قبيحى به آن سرور نسبت نتوانست داد و ادّعاى آن نتوانست نمود . و معلوم مىشود كه در اتصاف به اين صفت كمال ، به مرتبه‌اى بوده كه قابل تهمت به مقابل آن نبود و الّا شدّت اهتمام قريش در اختلاق عيبى و افتراى كذبى نسبت به آن حضرت در غايت ظهور است . و نيز در امانت به منزله‌اى « 1 » بود كه كه قبل از بعثت در ميان قريش ملقّب به امين شده . و ديگر آنكه هرگز كسى از آن حضرت ، با كثرت اعادى و شدّت معادات قريش ، قبل از هجرت و عظمت حروب و شدّت مقاتله و كثرت عدد و عدّت اعادى و قلّت و ضعف اتباع بعد از هجرت و ان عظم الخوف مثل يوم الأحد و يوم الأحزاب ، استشعار خوفى و هراسى و اضطرابى و عجزى توهم ننموده ؛ و اين برهانى است واضح ، بر كمال قوّت قلب و وثوقش به مواعيد اللّه . حيث قال تعالى : وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ « 2 » . و قال تعالى : حَسْبُكَ اللَّهُ « 3 » و قال تعالى : إِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ . « 4 » و ديگر آنكه كان عظيم الشفقة و الرّحمة على امته ، تا آنكه خطاب آمد كه : لَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ « 5 » و فَلا تَذْهَبْ نَفْسُكَ عَلَيْهِمْ حَسَراتٍ « 6 » و لا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ « 7 » و امثال ذلك . و مضمون همه آنكه تو خود را خواهى كشت و نفس خود را در حسرت و اندوه ، هلاك خواهى كرد اگر امّت ايمان نياورند و قبول آن نكنند . و ديگر آنكه در كثرت سخاوت و قلّت مبالات و عدم اعتنا به امور دنيا به

--> ( 1 ) الف : مرتبه‌اى . ( 2 ) المائدة 5 / 71 . ( 3 ) الأنفال 8 / 65 . ( 4 ) التوبة 9 / 41 . ( 5 ) الشعراء 26 / 3 . ( 6 ) الفاطر 35 / 8 . ( 7 ) الحجر 15 / 88 .